Avusturya’nın Denize Kıyısı Var mı?
25 Yaşında Bir Genç Yetişkinin Hayal Kırıklığı ve Keşif Yolculuğu
—
Giriş: Bir Hüzün, Bir Umut
Bazen öyle sorular sorarsınız ki, sadece bir bilgi almak değil, o bilginin arkasında yatan gerçeklerle de yüzleşmek istersiniz. Bir sabah, Kayseri’nin sakin sokaklarında yürürken aklıma takıldı: Acaba Avusturya’nın denize kıyısı var mı? Bu soruyu kendime ilk kez soruyordum. Gerçekten de merak etmiştim. Neden? Çünkü her zaman hayal ettiğim bir şey vardı: bir deniz kenarına gitmek, dalgaların sesiyle uyum içinde olmak… Oysa Avusturya’nın iç bölgelerinden biri olduğunu, denizle hiçbir bağı olmadığını düşünüyordum. Ama ya yanılıyorsam? Ya gerçekten de denize kıyısı varsa ve bu bilgi, benim bildiğimden çok daha derin bir anlam taşıyorsa?
Bir türlü cesaret edemedim, bu soruyu internette aramaya. Çünkü bir yanım korkuyordu; belki de deniz, bana ulaşamayacağım kadar uzak bir hayaldi ve bunu kabullenmek zor olurdu. Ama bir sabah, o sabah tam olarak Kayseri’nin yokuşlarından birini çıkarken, bir karar verdim. Bunu öğrenmeliyim. Belki de bu, bana başka bir şey anlatıyordur. Belki de çok uzaklarda kaybettiğim bir umut… Bilmiyorum, ama bu soruyu sorarak bir şeylerin değişmesini istiyordum.
—
Hayal Kırıklığı: Sözde “Deniz” ve Gerçekler
Ve işte, birkaç tıklamayla öğrendim. Avusturya’nın denize kıyısı yokmuş. Yani tam anlamıyla denize açılmak, kumsalda güneşlenmek, teknelerle açık denizlere yol almak… Avusturya, karasal bir ülke, sadece göllerle çevrili bir yer. Hayal kırıklığım, her şeyin üzerinde bir gölge gibi durdu. Sanki içimdeki o küçük çocuk bir an için yelken açmayı, denizle buluşmayı hayal etmişti ve ben ona kötü haber vermek zorunda kaldım.
Bana hep derlerdi: “Gerçekleri kabul et, hayat daha kolay olur.” Ama burada, işte, gerçeklerin acımasızlığı ve beni bıraktığı his var. “Deniz” kelimesinin bu kadar uzak bir anlam taşıması, sanki bir umut yelkeninin rüzgarını kesmiş gibi… Gözlerim bulanıklaşmıştı. Belki de gerçekten hayal ettiğim gibi bir denize kıyısı olan bir ülkeye gitmeliydim. Belki de o deniz, aslında benim içimdeki kaybolmuş duygulara bir yankıydı. Bir zamanlar gördüğüm bir deniz, bir zamanlar hissettiğim bir mutluluk… ama şimdi, bana hiçbir şey hatırlatmıyordu.
—
Heyecan ve Umut: Bir Gölün Yansımasında Deniz
Ama işte o zaman fark ettim. Bir şeyi daha var, belki de Avusturya’nın denize kıyısı yok ama gölleri var. O göller, deniz kadar etkileyici olabilir miydi? Savaşlar, dertler, zamanla değişen hayatlar… Belki de “deniz” dediğimiz şey, aslında sadece suyun genişliği, onun huzur veren hissiydi. Kayseri’nin taşlarını sayarken, Avusturya’daki bu göllerin dinginliğini düşündüm. Belki de denize gitmek, sadece bir yer arayışı değil; kendimi bulmak, içimdeki karanlıkla yüzleşmek, kaybolmuş parçalarımı tekrar bulmak içindi. Avusturya, bana bunu sunar mıydı?
Bir gölün kenarında, belki bir banka oturup, kendimle baş başa kalabilir miydim? Belki de Avusturya’nın bu gölleri, bana denizden daha fazlasını verirdi. Su birikintisinde, yansıyan dağları görmek, oradaki sessizliği duymak… İşte belki de bu, aradığım huzurdu.
Avusturya’nın denize kıyısı yoktu, ama belki de ben kendi içimdeki denizle tanışmayı öğrenmeliydim. Kayseri’nin sokaklarında yürürken, yüzümdeki gülümseme, içimdeki o kaybolmuş denizle yeniden buluşmaya dair bir umut doğurdu.
—
Yeni Bir Başlangıç: Su ve Gökyüzü
Zaman geçtikçe, bu soruyu sorarken hissettiklerim de değişti. Artık bu sadece bir coğrafi soru değildi; aynı zamanda kendimi daha derinden sorgulamak, içimdeki denizle yüzleşmekti. Ve bir gün, belki de en beklemediğim anda, Kayseri’de yürürken birden fark ettim. İçimdeki deniz, denizin ne kadar uzak olduğunu unutmamı sağlıyordu. Çünkü ben, kendi içimdeki denizi bulmuştum. Ne Avusturya’nın gölleri, ne de dünyanın başka köşelerinde bir deniz… Benim için deniz, içimdeki sakinlikti. İçimdeki dalgalar, kaybolduğum anlarda bana geri dönmeyi hatırlatıyordu.
O günden sonra Avusturya’yı düşünürken sadece denize kıyısının olmamasıyla ilgili değil, başka şeylerle de düşündüm. Göle kıyısı olan bir ülke olarak, bana deniz kadar derin anlamlar taşıyabilirdi. Sadece bakış açımda bir değişiklik yapmam gerekiyordu. O yüzden, denize kıyısı olmamasına rağmen, bu ülkede bulabileceğim huzur ve sükûnet fikri içimi ısıttı. Belki de bazen kaybolduğumda, bana doğru olan yol bir gölden geçerdi.
—
Sonuç: Hayatın Kıyısında
Bugün, hala Avusturya’nın denize kıyısının olup olmadığını soran bir içsel sesim var, ama artık bu soru beni üzmüyor. Çünkü yaşam, bazen dışarıdaki gerçeklerden çok daha fazlası… İçimdeki deniz, bana her zaman rehberlik edecektir. Kayseri’nin sokaklarında, sıcaktan bunaldığımda, gözlerimi kapatıp o hayali gölde gezinmeye başlıyorum. Bazen denizin yokluğu, benden bir şeyleri keşfetmemi sağlar. Şimdi ne kadar uzak görünse de, denizin özlemini taşıyan her yer, bana bir adım daha yakın.
Buna inancım, her geçen gün artıyor.